Εκδοχές κατοίκησης στη χώρα της Νάξου

Με μια πρώτη ανάλυση παρατηρήθηκε η αμηχανία μεταξύ της παλιάς και της  καινούριας πόλης στη χώρα της Νάξου, όχι μόνο όσον αφορά τη διάρθρωση τους αλλά και το διαχωρισμό, τη συνέχεια και τη μετάβαση.  Ο κεντρικός δρόμος που διαχωρίζει αυτές τις δύο καταστάσεις δεν έχει κανένα χαρακτήρα, ενώ ταυτόχρονα δεν δίνει την δυνατότητα να αντιληφθεί κανείς τη δυναμική του κομβικού αυτού σημείου. Ένα ακόμα προβληματικό σημείο σχετικά με το σύγχρονο και το παλιό, είναι η χρήση του αυτοκινήτου, η οποία είναι έντονη όχι μόνο στη χώρα αλλά και στη διαδρομή δίπλα στη θάλασσα που παλιότερα αποτελούσε έναν ξεχωριστό περίπατο. Πυρήνα της χώρας της Νάξου αποτελεί το κάστρο, το οποίο εξηγεί και τον τρόπο ανάπτυξης της παλιάς πόλης. Επίσης σημειώνονται στοιχεία που θα θέλαμε να ενοποιήσουμε , όπως η Πορτάρα, το κάστρο και τα στοιχεία μνήμης ( μετεωρολογικός σταθμός, εκκλησία, νεκροταφείο, κάστρο).  Στην περιοχή παρατηρούνται υψομετρικές διαφορές, μάλιστα κοντά στο παραθαλάσσιο μέτωπο είναι τόσο έντονες που κάνουν το όριο με τη θάλασσα πιο έντονο και τη μετάβαση προς την πόλη απότομη. Υπάρχουν ωστόσο στιγμές του αστικού ιστού που τείνουν να φτάσουν το υδάτινο στοιχείο, ωστόσο διακόπτονται. Τέλος σε μια τόσο κλειστή κοινωνία όπως ένα νησί, δεν θα μπορούσε να μην γίνει λόγος για τη σχέση ιδιωτικού και δημοσίου, για την αντιφατική έννοια της γειτονιάς που εκφράζει ταυτόχρονα εξωστρέφεια αλλά και εσωστρέφεια. Ίσως το δημόσιο γεννά και δίνει ζωή στο ιδιωτικό, ίσως και το αντίστροφο.

Δημιουργήθηκαν έτσι τρείς κατακόρυφες ζώνες που εκφράζουν το παλιό, το σύγχρονο και τη μνήμη, ενώ οι στιγμές που ο αστικός ιστός τείνει να φτάσει τη θάλασσα, δηλαδή η υπάρχουσα κατάσταση της χώρας, αποτέλεσαν τους οριζόντιους άξονες. Δημιουργείται λοιπόν ένας συσχετισμός της υφιστάμενης κατάστασης με γνώμονα το υδάτινο στοιχείο και της καινούριας κατάστασης που παράγεται από την δικιά μας επεξεργασία.

Δημιουργήθηκαν  λοιπόν τρείς όγκοι , που αναπτύσσονται σύμφωνα με την τοπολογία, εξομαλύνοντας τη μετάβαση και το όριο της θάλασσας και της χώρας και ο καθένας ανήκει σε μία από τις τρείς κατακόρυφες ζώνες. Σε αυτούς μεταφέρεται η εξωστρέφεια των χαρακτηριστικών της χώρας της Νάξου.  Ο πρώτος όγκος , ο οποίος είναι υπόσκαφος, εντάσσεται στη ζώνη του παλιού περίπατου και φιλοξενεί μια ιχθυόσκαλα σε παραλληλία με κάποιες κατοικίες η οποία χάνεται στο λόφο και καταλήγει σε έναν πρόβολο εμπλέκοντας έννοιες όπως θεατής και θέαμα , ο δεύτερος  που βρίσκεται σε υψηλότερο επίπεδο και εμπεριέχεται στο σύγχρονο, περιλαμβάνει ένα χώρο στάθμευσης  και ξενώνες , ενώ στον τρίτο ( ζώνη μνήμης) εντάσσονται χώροι έκθεσης και κατοικίες για τους προσωρινούς  και μόνιμους υπαλλήλους του νησιού. Οι κύριοι άξονες γίνονται ένας περίπατος, ένας αυτοκινητόδρομος και μια διαδρομή μνήμης. Οι όγκοι συνομιλούν μεταξύ τους αλλά και με το περιβάλλον τους, με ένα συνεχή διάλογο εσωστρέφειας και εξωστρέφειας.

Για να αντιμετωπιστεί η αμηχανία και για να γίνει κατανοητή η δυναμική του κομβικού σημείου μεταξύ παλιάς και καινούριας πόλης, τοποθετείται μια πλατφόρμα στην οποία είναι εμφανής το αποτύπωμα των κτηρίων που βρίσκονται από κάτω και σου επιτρέπει να κινηθείς σε διάφορα επίπεδα.
Τέλος δημιουργείται ένας βυθισμένος κήπος με ποικίλα επίπεδα ο οποίος ενοποιεί τη σύνθεση, κάνει σαφή τη θέση του δημαρχείου και παραπλανά τον θεατή όσον αφορά τα επίπεδα και τα ύψη των όγκων. Ταυτόχρονα συμβάλλει στην ένωση του αστικού ιστού ( υπάρχουσα κατάσταση-οριζόντιες χαράξεις)  με το υδάτινο στοιχείο μέσω ενός παιχνιδιού με εναλλαγές οπτικής, όπου χάνεις την επαφή με το νερό για να την ξαναβρείς αργότερα.